Vandaag gaan we op reis door het Atlasgebergte. De huur auto wordt keurig netjes afgeleverd nadat ik de dag van tevoren wel even gebeld heb.

We hebben de kaart van Marokko van te voren gedownload zodat het navigeren geen probleem is. Met Benjamin als gids manoeuvreerde wij ons keurig door het chaotische Marokkaanse verkeer. Niet te hard rijden en goed opletten zijn wel vereist.

De weg is prachtig maar een drama. Overal in de bergen zijn ze aan het werk en er zijn hele stukken waar je onverhard maar 20 km per uur kan rijden. De auto ziet er na de ochtend al niet meer uit. We vergapen ons aan alle rariteiten langs de weg. Ezelkarretjes, kleurrijke oudjes en kinderen, verkopers en lifters die ons proberen staande te houden.

Tussen de middag stoppen we bij een restaurant / slagerij. Terwijl wij genieten van onze Tajine wordt er een geheel geslacht schaap van een handkar naar binnen gedragen. In het kleine winkeltje hangen ook grote stukken geslacht dieren ongekoeld te wachten op hun consumenten. Het vlees moet even rijpen blijkbaar. De vliegen vinden het in ieder geval rijp genoeg. Gelukkig ?? hebben wij kip.

De weg naar Zagora en het Hotel vinden we moeiteloos maar natuurlijk zijn we 2 uur te vroeg. Het terras biedt uitkomst.

Na de versnapering en het toch wat gespannen wachten is het dan zover. Babba en Mimoun staan klaar voor ons.

Het zijn uiterst vriendelijke beesten maar hun bek zit wel dichtgebonden omdat Babba onze begeleider een keer in zijn kop gebeten had. Gelukkig heeft dit niet zijn geestelijke capaciteit te ernstig aangetast, alleen het taalgedeelte.

De man spreekt drie talen door elkaar en daar zit geen woord Spaans bij. Hij is uitermate behulpzaam en loopt 3 uur met ons door velden, Palm bossen en dorpen. Slechts onderbroken door 2 of 3 pauzes waarbij hij steevast gaat bidden.

Uiteindelijk komen we bij zonsondergang aan in ons kamp. Tot onze lichte verbazing blijken we daar nog twee man personeel te hebben en zijn er geen verdere gasten. Er staat een heel kampement met een grote gezamenlijke tent maar wij zijn de twee enige zielen die het bewonen.

Dat voelt toch wel een beetje raar. We hadden verwacht door de woestijn te sloffen en hadden daar de juiste outfit voor geregeld Maar we werden een attractie voor de vele kinderen uit de dorpen die stylo riepen en gekke liedjes zongen.

S’avonds maakte het kampvuur, het heerlijke maal en de sterrenhemel alles goed. Het is daar daadwerkelijk donker en de Melkweg heb ik nog nooit zo mooi gezien. Helaas geen foto.

Of de nacht valt verder niet veel te vertellen. Hij was koud en kort. Benjamin en ik hebben ernstig geleden. In de eerste zonnestralen hebben we lekker ontbeten en in een 2 uur durende terugtocht weten we het zeker. Dit is niks voor Barbara.