door Jan Aartsen | woensdag, 24juni, 2026 | Oostenrijk 2026
Het lijkt wel of het warme weer een boost geeft aan al het kruipend en vliegend gebroed. Met name vliegen zijn irritant voor de honden. Die voelen ze meteen als ze op de vacht landen. Van de teken lijken ze geen last te hebben die weten met zich met hun gluiperige pootjes zo zacht te verplaatsen zodat je niets in de gaten hebt totdat ze zich vastgebeten hebben en verticaal ten opzichte van de huid beginnen aan hun maaltijd.
Zo is het ook bij Barbara gegaan. Ze kwam er pas achter nadat hij vastzat op haar hoofd. Gelukkig zijn we er snel bij en hebben de tekenpincet gebruikt om het kreng te verwijderen. Iets anders liep het met de wesp. Het blijkt dat er een nest onder de vlonder bij de voordeur zit. Op zich geen probleem totdat je met je bergschoen op hun huis gaat stampen. Dat maakt ze blijkbaar pissig en een vlegel viel zonder waarschuwing aan en prikte Barbara dwars door haar sok heen. De ongecontroleerde maar oprechte kreet die daarop volgde deed de honden geloven dat het vrouwtje ernstig bedreigd werd en zij schoten meteen in verdedigende kill modus. Gelukkig was er de echte boef alweer gevlogen en geen menselijk alternatief in de buurt.
De prik is wel heel vervelend en geeft naast wat zwelling een irritante jeuk. Gelukkig hebben we zoiets als After Care van het Kruidvat mee waarin zo’n 50 verschillende ingrediënten verwerkt zitten maar geen werkzame stof. Lekker dan. Smeert lekker, ruikt lekker en verkoelt door de alcohol en het water maar werkt niet tegen de jeuk. Eigenlijk een schande dat we met zijn allen door slimme marketing geld afhandig worden gemaakt. EU doe er wat aan! Ik denk dat ik in ieder geval een persoonlijke boycot ga beginnen tegen dit soort naast het placebo effect niet werkende middelen.
Straks maar kijken of we Azaron kunnen scoren.
Hieronder twee filmpjes over hoe Rakas en Loki omgaan met de warmte.
door Jan Aartsen | maandag, 22juni, 2026 | Oostenrijk 2026
Ja hoor, we zitten nog steeds op dezelfde plek en we doen ook nog steeds dezelfde dingen. Wandelen, lezen, jongens appen en teken plukken. In de avond gaan we buiten zitten of een serie kijken en een enkele keer kijken we voetbal. (alleen Oranje). De laatste wedstrijd tegen Zweden was helemaal top. Barbara is 1 voor 1 met de honden eruit gegaan zodat ik de volle wedstrijd kon zien. Een relatie vraagt nu eenmaal offers, ook na 40 jaar. Dankjewel schat!
Vandaag liepen we kwart voor acht al buiten en nog komen we bezweet terug. Leuk hoor die bergen maar meer als achtergrondplaatje, dat op en neer lopen blijft een ding. Barbara zoekt dan ook loopjes uit die wat minder hoogtemeters hebben. Zo kom je op de mooiste plekjes. Komoot (een appje) wijst ons de weg en met subtiele geluidjes en trillingen via de Applewatch kan je niet verdwalen. De honden vinden overal water dus we hoeven geen bakken en flessen mee te slepen hetgeen een warme rugzak scheelt. Om te kunnen presteren onder deze omstandigheden moeten wij ook hydrateren en voldoende zoute kost tot ons nemen. Zoals jullie op de foto’s kunnen zien vinden we daar creatieve oplossingen voor. We hadden geen zin om de BBQ te poetsen dus we houden het bij een kookplaatje voor knoflookgarnalen en een soort rösti.
Als laatste twee filmpjes van de honden in het water. Als Rakas te ver het water ingaat raakt Loki licht in paniek.
door Jan Aartsen | vrijdag, 19juni, 2026 | Oostenrijk 2026
We hebben een geweldig relaxte vakantie. We proberen ondanks de warmte 1 langere wandeling per dag te maken en twee kortere. De “hoofdloop” verplaatst zich naar steeds vroeger in de ochtend. Desondanks moeten de harige kinderen daarna echt even bijkomen en wij ook. Vooral het dalen met een energieke Husky is een uitdaging. Hij trekt je enthousiast de berg op en dat is wel lekker maar naar beneden heb ik meer dan genoeg aan afremmen van mijn eigen gewicht. Daar hoeft niet nog eens 30 kg gespierde Husky bij. Zeker op stijlere smalle paden is het gewoon bloedlink. Wat een beetje werkt is de riem heel kort houden en achter me. Dan blijft Loki achter of naast je en houdt hij zich in. Maar zodra hij de ruimte heeft buigt zijn kop wat naar de grond, gaat de roze vlag uit de bek en werken maar! Daarbij schiet hij van links naar rechts op zoek naar prooi en/of water. Ook fietsers, soortgenoten, tractoren staan op het menu. We letten dus goed op en hopen maar dat er geen waakhonden loslopen bij de boerderijen die we passeren. Een paar keer was er echte paniek want dan ruiken de heren wild. Herten schieten dan tussen de bomen door terwijl Loki een gehuil en gekrijs laat horen waar de Nazgul (lees in de Ban van de Ring) bang van worden.
Het gaat hier in de middag naar de dertig graden en dat is voor Husky lookalikes en Finse Lappenhonden geen feest. Gelukkig is het in de nacht een graag of 14 en koelt het heerlijk af. We hebben een balkon in de schaduw en in de avond zitten we lekker voor het huis in de voortuin. Het huis is gedeeltelijk in de berg verzonken en dat maakt dat de benedenverdieping met de slaapkamers super koel blijft. Loki gaat daar vaak liggen maar Rakas durft de trap niet af en zal het met een ventilator moeten doen. Vanavond gaan we voor de tweede keer naar de Dolomitenhof uit eten. Prima eten voor een prima prijs geserveerd in lederhosen. Wat wil een mens nog meer. De Wagyu burger is goedkoper dan de spareribs hetgeen me toch doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een marketing dingetje. Lekker was hij wel.
door Jan Aartsen | dinsdag, 16juni, 2026 | Oostenrijk 2026
De dagen schieten voorbij. In Duitsland zijn we niet meer uit eten geweest zoals jullie begrijpen. We hebben prachtig weer daar gehad en overschrijden structureel ons stappendoel elke dag. Zelfs een keer gaan joggen nadat we eerst voor Barbara nieuwe loopschoenen hebben gekocht bij de Declathon. De oude was ze “vergeten” in te pakken. Vanwege het dagritme gingen we pas midden op de dag lopen. Het was vanwege een koele bries door het dal dat we niet op de gemeentelijke begraafplaats geëindigd zijn.
Wat ik nog wel met jullie moet delen is dat er in Tiefenthal meer teken dan inwoners zijn. We hebben denk ik een half pond van deze bloedzuigende ziekteverspreiders verzopen. Het was niet bij te houden zoveel. En allemaal uit eigen tuin. Er lag een mooie laag boomschors in de tuin en ik vermoed dat dit het equivalent is van een varkensflat voor teken. De harige jongens hebben vlak voor de reis hun maandelijkse dosis gif gekregen dus die teken zuigen zich hun eigen dood tegemoet. Maar die rakkers van je eigen benen moeten plukken is wat minder. Het was dus even opletten maar Barbara en ik zijn niet gebeten. Hier in Oostenrijk valt het reuze mee. Buiten een verdwaalde teek uit Duitsland hebben we ze hier nog niet echt gezien.
Aankomen in huis Boris voelt als thuis. Lekker groot, veel hout, mooie tuin en een heerlijk balkon met uitzicht op de bergen. De herinneringen van 5 jaar geleden borrelen weer op en met een beetje hulp van oude foto’s met locatie aanduiding weten we al snel onze weg te vinden. De conditie is echter ook vijf jaar ouder.
door Jan Aartsen | dinsdag, 16juni, 2026 | Oostenrijk 2026
Tja, wat kan je schrijven over Tiefenthal? Het is een diep dal met een kerk en wat huizen. Het dorpje kent verder twee horeca gelegenheden waarvan één (verreweg de knapste) voor langere tijd gesloten is. Ik schat in dat de uitbater landurig arbeidsongeschikt thuis zit met een Bore Out.
Wij gaan in ieder geval lekker wandelen om een gezonde eetlust op te bouwen voor een authentieke Duitse fine dining experience. We wilden even op de kaart spieken maar er stond een heel oud mannetje in de poort die ons meteen aansprak. Het ging volgens mij over honden maar ik was teveel afgeleid door zijn gele tanden. Van die geelbruine zerken die je ziet bij ouderen die een tandenborstel een luxeartikel vinden en liever een vinger met groene zeep gebruiken. Het schuim in de mondhoeken was het stille bewijs. Op dat moment hadden we ons plan moeten aanpassen want deze man blijkt de eigenaar, kok, ober en schoonmaker te zijn. Dat laatste is een bijbaantje schat ik. De reviews variëren van lieve man maar vreselijk restaurant tot alleen aardige man.
Omdat we een sterk gestel hebben en wel van een uitdaging houden stappen we s’avonds door de poort. Een schelle bel kondigt onze komst aan en cerberus stormt recht op ons af maar staakt zijn geblaf als hij de geur van Loki en Rakas op mijn broek ontdekt. Uit een donkere spleet in de muur strompelt de oude man met een ongelofelijke en verwarde blik in zijn ogen op ons af. “Echt? Klanten?” We zijn de eersten maar ook de laatsten van de avond. Gezien de staat van het meubilair en de leeftijd van onze gastheer vragen we bij voorbaat of we met een kaart kunnen betalen en je raadt het al. Deze man denkt alleen in contanten, waarschijnlijk nog de Deutsche Mark. Ik moet dus eerst op zoek naar een ATM en een half uur later zijn we terug met knisperende 100 euro biljetten. Ik kan me niet meer heugen die in Nederland gezien te hebben maar hier komen ze gewoon uit de muur.
We gaan eindelijk zitten en het lampje boven onze tafel mag gelukkig aan om het menu te lezen. Die is overdadig in zijn eenvoud dus we houden het bij een Schnitzel. We bestellen maar precies hetzelfde want dan kan hij àlles gewoon maal twee doen. Tweemaal Jägerschnitzel mit pommes und salat. En uiteraard de heerlijke (echt waar) regionale wijn. We worden gecomplimenteerd met onze keuze en onze kok wordt even de Barkeeper. Alle handelingen gaan in het tempo wat je mag verwachten en worden begeleid door afwisselend kreuntjes en gezucht. Barbara’s controleert altijd het glas en maakt me attent op een gemene barst in mijn glas dus voordat mijn witte wijn in een rode verandert stap ik achter de bar om het over te gieten in een ander glas. De ober is namelijk kok geworden en schuift door de keuken. De deur staat open dus ik zie hem aan het werk, gelukkig begint hij wel met zijn handen te wassen. Wat daarna gebeurt duurt te lang om op te schrijven maar na ongeveer een uur staan er twee borden met Schnitzel en patat op tafel met een sidedish van sla. De tent staat blauw van de aangebrande boter omdat hij blijkbaar vergeten is het vuur onder de pan uit te doen net als hij vergeet de deur van de koelkast dicht te doen. Binnen tien minuten zijn we klaar met eten en dessert of koffie slaan we maar over. De rekening zorgt voor een combinatie van data overflow en een paniekaanval. De arme man probeert met pen en papier iets uit te rekenen. Samen met zijn menu als geheugensteun buigt hij zich twintig minuten over de opgave, maar komt er niet uit. Hij denkt dat we €28,50 moeten betalen terwijl ik uit mijn hoofd al op €63 zit. Ik kan het niet laten grapjes te maken en Barbara krijgt de slappe lach. De dapeling raakt helemaal in de war als hij de zakelijke portemonnee kwijt is. Met waterige ogen van ongeloof blijft hij maar dezelfde laden opentrekken met hetzelfde resultaat. Geen portemonnee.
Barbara houdt het niet meer en vlucht gierend naar huis. Ik blijf achter om te bedenken hoe ik het met deze man tot een comfortabel einde kan brengen. Ik pak zijn blocnote en pen af en reken hem voor dat het inderdaad €63 is. Om chaos te voorkomen maak ik er €70 van en vraag €30 terug. Dat gaf echter wat kortsluiting. Ich habe kein geld. Was het enige dat hij kon stamelen. Ik dacht nog “een fiets is ook goed” maar dat heb ik niet gezegd. Het was te zielig. Gelukkig had hij wel zijn eigen portemonnee met daarin €50. Ik had gelukkig nog een briefje van twintig dus ik dacht: Endlösung. Maar dat is geen correct Duits volgens mij. Ik geef de man dus honderdtwintig euro en pik zijn briefje van 50 en roep vrolijk “Aufgelöst” wat wel weer goed Duits is. De lieve man snapt er niets meer van maar begrijpt dat hij het moet laten voor wat het is. Misschien geldt dat wel voor zijn hele onderneming.
Jan Aartsen
Recente reacties